Ποτέ δεν κατάλαβα πώς μου "κόλλησε" αυτή η ιδιότητα.
Με ακολουθεί χρόνια τώρα... στις περιπλανήσεις μου στο διαδίκτυο,
στα ψευδώνυμα που έχω επιλέξει κατά καιρούς στο διάβα μου.
Παλιά γνώριμη με αρκετούς... ελπίζω.
Πιο παλιά πίστευα ότι η δημιουργία ενός weblog αφορούσε μόνο τους περισπούδαστους με λογοτεχνικές ανησυχίες που επέλεγαν να εκτονώσουν τις εξάρσεις της φιλολογικής τους αναζήτησης μεταξύ φίλων και αγνώστων...
Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι αυτό το "μπουκάλι στον ωκεανό" μπορεί να κρύβει πολλά μηνύματα και η αλληλεπίδρασή του με άλλα αντίστοιχα μηνύματα σε άλλα μπουκάλια στον ωκεανό του διαδικτύου... ίσως κατορθώσει τελικά να πει κάτι παραπάνω... στα ώτα όσων εξακολουθούν να ακούν.
Αρκεί, όμως, αυτό;
Πληροφορήθηκα το καλοκαίρι, σε κάποιο φόρουμ ιστοσελίδας που συμμετέχω ενεργά αρκετά χρόνια τώρα, για την οργάνωση μιας σιωπηλής διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα... μετά τις ανεξέλεγκτες πυρκαγιές στην Πάρνηθα, την Πελοπόννησο, την Εύβοια, την Ήπειρο.
Ένα τσούρμο μαυροφορεμένοι πενθούντες, τεθλιμμένοι συγγενείς της Γης... που υπέφερε τα πάνδεινα στο βωμό κάποιων συμφερόντων... συνεπικουρούμενα από την αναλγησία εν όψει εκλογών. Αποφάσισα να συμμετάσχω... παρ' όλο που δε διέθετα blog τότε. Ήταν η πιο συγκλονιστική εμπειρία της ζωής μου. Όσοι συμμετείχαν, θα το θυμούνται.
Μήνες μετά... τι έχει γίνει άραγε;
2 σχόλια:
πώς δεν έγινε? Ξηλώθηκε κόσμος και κοσμάκης και τα λεφτά έμειναν στο Ταμείο Αλληλοβοήθειας.
Τα ρούχα ξεχασμένα.
Μερικές ζωοτροφές διατέθησαν και αυτές μιας και ανέλαβε η Εκκλησία να τις δώσει.
Αυτά έγιναν. Α, επίσης τα γαλάζια κομματικά στελέχη μοίτραζαν το τριχίλιαρο, μέχρι που τους έκραξαν ...
Και με το νέο νομοσχέδιο για τις επεκτάσεις στα σχέδια πόλεων... τι γίνεται;
Θα διατηρηθούν (λέμε τώρα!) οι αρχικά καθορισμένες ως δασικές εκτάσεις... ή θα αποψιλωθούν προς όφελος των γαιοκτημόνων... που απέμειναν στα καμένα;
Ανάρτηση Σχολίου