Facebook stories 2

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΤΟΥ ΒΒC ΕΝΤΟΠΙΣΑΝ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΕΝΑ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ

«Έκλεψαν» τα δεδομένα των χρηστών του Facebook σε 3 ώρες!

Facebook. Είναι πολύ εύκολο κάποιος επιτήδειος να «κλέψει» τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών

ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ από τους δημοφιλέστερους δικτυακούς τόπους «κοινωνικής δικτύωσης»- έχει περισσότερα από 69 εκατ. ενεργούς χρήστες σε ολόκληρο τον κόσμο. Όπως όμως αποκάλυψε έρευνα του ΒΒC, το Facebook δεν είναι και πολύ ικανό να προστατεύσει τα προσωπικά δεδομένα των ανθρώπων που το εμπιστεύονται... «Λιγότερες από τρεις ώρες» χρειάστηκαν οι δημοσιογράφοι της (εξειδικευμένης στην τεχνολογία) τηλεοπτικής εκπομπής «Click» για να φτιάξουν μια εφαρμογή (application) που τους επέτρεψε να εξασφαλίσουν, εν αγνοία των χρηστών που την «κατέβασαν», το όνομα, τη διεύθυνση, την ημερομηνία γέννησής τους, το όνομα του εργοδότη τους- καθώς και όλα τα αντίστοιχα προσωπικά δεδομένα των «φίλων» τους στο Facebook. Σύμφωνα με τους Βρετανούς δημοσιογράφους, «οποιοσδήποτε άνθρωπος με στοιχειώδεις γνώσεις προγραμματισμού» θα μπορούσε να δημιουργήσει μια παρόμοια εφαρμογή, ένα πρόγραμμα που μπορεί να παρουσιαστεί με τη μορφή ενός κουίζ ή ενός παιχνιδιού. Η επίμαχη εφαρμογή προστέθηκε στους λογαριασμούς τεσσάρων χρηστών και αμέσως εξέθεσε σε αδιάκριτα μάτια τα προσωπικά δεδομένα των ιδίων και όλων των φίλων τους- ακόμα και εκείνων που είχαν φροντίσει να κρύψουν τα δεδομένα αυτά από το δημόσιο προφίλ τους.
«Αυτήν τη στιγμή, ο μόνος πραγματικά τρόπος ώστε να είναι σίγουρος και ασφαλής ένας χρήστης είναι να αφαιρέσει όλες τις εφαρμογές και να μην τις χρησιμοποιεί», προειδοποιεί το ΒΒC. Διότι τα κενά που εντοπίστηκαν στην ασφάλεια του Facebook θα μπορούσαν, στα χέρια επιτήδειων, να αποδειχθούν επικίνδυνα για τους χρήστες. Κάποιος θα μπορούσε, για παράδειγμα, να «κλέψει» την ταυτότητα ενός χρήστη και να ανοίξει λογαριασμό στην τράπεζα με τα στοιχεία του.

Αντιγραφή από τα Νέα 6/5/2008




...

Μια απορία που είχα πάντα: η τέχνη αντιγράφει τη ζωή, ή η ζωή την τέχνη;
Θυμάμαι πριν αρκετά χρόνια μια χολυγουντιανή (υπερ)παραγωγή με τίτλο "Παγιδευμένη στο δίκτυο", a.k.a. The Net, όπου πρωταγωνιστούσε η τότε ανερχόμενη σταρλετίτσα Σάντρα Μπούλοκ. Σύμφωνα με το πρωτότυπο σενάριο της ταινίας, ούτε λίγο, ούτε πολύ κάποιοι επιτήδειοι είχαν κλέψει (κυριολεκτικά) την ταυτότητά της και μια άλλη γυναίκα παρουσιαζόταν αντί γι' αυτήν...
Πόσο δύσκολο είναι να γίνει αυτό πλέον... από κάποιον/-ους που έχουν "έννομο" συμφέρον για μια τέτοια ενέργεια...;
Πόσο κινδυνεύουμε τελικά... στη σύγχρονη κοινωνία της (παρα)πληροφορίας;

Στη Μιράντα...

Για να θυμόμαστε εμείς οι πιο παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι... σε ηλικία.




ΣΕ μένα το οφείλεις, Μιράντα μωρό μου, που κυκλοφορείς αβασάνιστα με μια αλυσιδίτσα στον αστράγαλο χρυσή. Και κάνει να δείχνουν ακόμη πιο σέξι τα μακριά, καλλίγραμμα ποδαράκια σου, στο Πούντα Μπιτς και στης Πάρου τη Χρυσή Ακτή.

Η προ-γιαγιά σου, που 'χε τ' όνομά σου, φορούσε κι εκείνη μια αλυσιδίτσα στο πόδι της, που δεν ήταν όμως, καρδούλα μου, σαν τη δική σου χρυσή. Αλλά σκουριασμένη, με μια βαριά σιδερένια μπάλα δεμένη· να δραπετεύσει να μην μπορεί.

ΣΚΛΑΒΑ ήταν, μωρό μου, Μιράντα, η προ-γιαγιά σου η καλή. Μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό, γιατί, με χίλιους δυο τρόπους -να 'χεις το νου σου- κάποια στιγμή θα προσπαθήσουν να σου αφαιρέσουν και σένα την αλυσιδίτσα τη χρυσή και να σου φορέσουν την άλλη, την παραδοσιακή.

ΜΕΓΑΛΗ ευγνωμοσύνη μού οφείλεις Μιράντα μου. Αν όχι σε μένα απαραιτήτως, που στα μαρτυράω, τουλάχιστον στ' αδέλφια μου, που σκοτώθηκαν για την πάρτη σου στο Σικάγο, για να μπορείς εσύ να φοράς αυτή την αλυσιδίτσα τη χρυσή. Μεγάλη δουλάρα θα 'σουν αγάπη μου, αν δεν είχαν ξεσηκωθεί τ' αδέλφια μου εκεί.

ΤΟΝ πρώτο που πρέπει να ευγνωμονείς, λουλουδάκι μου, είναι τον Αλμπερτ Πάρσονς, τον αναρχοσυνδικαλιστή. Που με τη Λούσι τη γυναίκα του και τα επτά παιδιά τους μαζί, ήταν εκείνη την Πρωτομαγιά του 1886, στην πορεία, στο Σικάγο, η κεφαλή. Τον Σπις, τον Πάρσονς, τον Φίσερ και τον Εγκελ, που τραγουδώντας τη «Μασσαλιώτιδα» ανέβηκαν στην αγχόνη· και προπάντων μην αγνοείς αυτόν τον κούκλο, τον Λούις Λινγκ που αυτοκτόνησε στο κελί
λίγο πριν απαγχονιστεί.

ΕΜΑΘΑ πως τελευταία με διαβάζεις κάθε μέρα γιατί: «έχω φάση φοβερή». Αυτό το σημείωμά μου ίσως κάπου-κάποτε σου χρειαστεί. Το ότι δουλεύεις 8 ώρες και όχι απ' το πρωί ώς το βράδυ το οφείλεις στον Αουγκουστ Σπις. Τα ελεύθερα γουικέντ στην Αράχοβα στον Σάμουελ Φίλντεν. Το βιβλιάριο υγείας που 'βγαλες στον Μίκαελ Σβαμπ. Κάθε φορά που πας χωρίς να πληρώσεις εξτρά στο γιατρό μπορείς να λες: «Μίκαελ σ' ευχαριστώ»!

ΓΙΑ να δικαιούσαι κι εσύ άδεια καλοκαιρινή και να ξεσαλώνεις στο Σούπερ Παραντάιζ και στη Χρυσή Ακτή το κανόνισαν (άσχετο!) κάτι καπνεργάτες Σαλονικιοί. Στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου, τον Μάη του '36, έπεσαν για πάρτη σου απ' τις σφαίρες της αστυνομίας, νεκροί.

ΤΟ ότι το παίζεις free, το χρωστάς σε διακόσιους παιδαράδες που έστησαν στο απόσπασμα οι Γερμανοί, στο σκοπευτήριο στην Καισαριανή. Την άδεια εγκυμοσύνης, όταν, με το καλό, κάνεις παιδί, σ' εκείνον τον Οσκαρ Νίμπι, τον αναρχοσυνδικαλιστή. Και την ελπίδα ότι δεν θα ζήσεις μες στην άγνοια και στον φόβο μια ζωή σκυφτή, στην εξέγερση του Μάη, τη φοιτητική.



TOY ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 30/04/2008